Halloween
01 11 09 - 13:36 Het is niet erg om spoken te zien, zolang die er ook maar echt zijn. Als je spoken ziet die er niet zijn, heb je een probleem. Natuurlijk weet je dan niet dat je dan een probleem hebt, omdat je niet weet dat de spoken die je ziet niet echt zijn. Maar als je een eenzijdige conversatie met die spoken begint, en mensen in de buurt vragen je bezorgd of je misschien even wilt gaan liggen, is de kans groot dat je spoken ziet die niet bestaan.In de Ierse Pub zag ik spoken, veel spoken. Echte spoken. Je kon ze aanraken, je kon iets tegen ze zeggen en ze zeiden iets terug. Wat ze terug zeiden was niet altijd even coherent, maar dat had niets met de echtheid van de betreffende spoken te maken, meer met de hoeveelheid ingenomen versnaperingen.
Ook zag ik een levend geraamte, een paar mensen die bezonder lelijk tegen een deur aan waren gelopen, en ik heb een praatje gemaakt met De Dood zelf. Hij stond voor de deur een sigaretje te roken. Zeis in één hand, sigaret in de andere. Hij vroeg me of ik de zeis even beet wilde houden (het voelde een beetje als de staf van Sinterklaas) zodat hij met twee handen zijn mond kon zoeken zonder zichzelf in de hens te steken. Er stonden nog wat mensen om hem heen die allen diepe bewondering toonde voor de prachtige uitdossing. Een soort groupies. Groupies van De Dood.
Op het podium stonden wel negen mensen te spelen en te zingen en te dansen, veel voller kon het niet. Zij waren ook verkleed. Ze hadden zich verkleed als band. Ze hadden zich beter niet kunnen verkleden als band, want ze klonken erbarmelijk slecht. Ze hadden zich beter kunnen verkleden als publiek. De muziek die over de stereo werd gedraaid tussen de sets door was van aanzienlijk betere kwaliteit. De barlui hadden zich ook verkleed, origineel en met veel zorg. En zodanig dat ze er na een paar uur werken nog altijd uitzagen alsof de pakken hen niet in de weg zaten bij het uitoefenen van hun werk, heel knap.
Ik had me niet verkleed. Iemand met een bijl in zijn hoofd vroeg me wat ik voorstelde, die had niet door dat ik me niet verkleed had. Ik had zo gauw geen antwoord op deze vraag. Ik wist zelf ook niet zo goed wat ik voorstelde. Meestal stel ik niks voor en deze avond was geen uitzondering.
Je moet je verkleden, joh, dat is leuk!
Om het gesprek niet dood te laten bloeden, legde ik de tekst uit van het nummer 'Halloween' van de Dead Kennedys, en vervolgde met de stelling: Als je het hele jaar uitkijkt naar die ene dag dat je geen excuus nodig hebt om jezelf te kunnen zijn, kun je - omgekeerd redenerend - met goed fatsoen je eigenlijk niet verkleden op die ene dag, wanneer je wèl jezelf bent. Ik zag aan zijn ogen dat hij direct enkele fouten in mijn stelling had ontdekt. Er deugde ook helemaal niets van. Gelukkig vond hij het niet de moeite waard er verder op in te gaan.
Bij de deur stond nog altijd De Dood. Hij had wederom nogal moeite met het roken van een sigaret. Ik nodigde hem uit verderop nog even ergens te gaan zitten, maar dat kon niet. Hij had vanavond nog enkele bezoeken af te leggen. Ik wenste hem daarbij veel succes.
Trackback link:Zet Javascript aan om een Trackback URL te genereren