« 10 Jaar Haagse Bluf | Home | Ontvrienden »

7 Maanden

06 02 10 - 14:10 De kerk vulde zich. Het zwart werd zwarter, de stilte werd stiller.
Het duurde even voordat de ouders zelf naar voren liepen. Tot die tijd geloof je nog altijd niet dat het echt gebeurd is. Nee, het kan niet. Het is iemand anders.
De stilte werd nog stiller. Daar waren ze. De voetstappen oorverdovend. Ik had de ouders nog nooit zo intens verdrietig gezien. Het was echt. Het was echt hun dochter.
Tussen de mensen door zag je de kist naar voren gedragen worden. Je mist iets. Zie ik het goed? Er ontbreekt een stuk kist. Een ijzeren hamer beukt met ijzige spijkers het besef in. De kist is echt maar zo klein. Alles is echt wat je hier ziet, hoe onvoorstelbaar het ook lijkt.
Waar de ouderling over sprak is me grotendeels ontgaan. Het klonk zo alsof iemand, zonder dat je daar op voorbereid bent, opeens Afrikaans spreekt. Je herkent de meeste woorden wel, maar ze lijken geen onderling verband te hebben.
Er was geen verschil tussen dienst en gebed. Er was geen opbouw, geen adem. Er was geen troost en geen hoop. Alles was ijdelheid. Ik wilde de ouders zien maar door het woud van zwarte hoeden lukte dat niet.
We moesten geen begrip zoeken voor de ondoorgrondelijke wijsheid die ten grondslag lag aan het overlijden van een kind van zeven maanden. Ik vroeg mij af wat wijsheid was.

Van de kerk naar de begraafplaats stond de wereld even stil. Net name de auto's die uit tegengestelde richting kwamen. De stoet werd gerespecteerd. In bus 167 zaten twintig mensen die allemaal hun aansluiting zouden missen. Hopelijk vonden ze dat niet erg. Ik keek enkele van de chauffeurs aan, in mijn ogen de beantwoording van hun respect. Maar omdat we achterin de stoet liepen, zagen we ook telkens hoe de wereld zich weer in beweging zette, een soepele draai aan de sleutel. Eigenlijk wil je dat de wereld voor altijd even stil blijft staan.

Bij het graf was andermaal geen verschil tussen preek en gebed. Als ik het goed begrepen heb, hebben wij mensen het allemaal zelf op ons geweten. Bekeer, bekeer, bekeer. Gelukkig is verdriet universeel, los van wat je gelooft of niet gelooft. En verdriet was er. In overvloed.
Ik wilde niet te veel huilen, niet te veel opvallen, niet te veel...
Wat ik bij het condoleren ook had willen zeggen, al had ik geen idee wat ik had willen zeggen, de woorden kwamen niet naar buiten. Ze zitten nu misschien nog ergens maar ik weet niet waar. Ik zie en hoor en bedenk allerlei woorden, maar de goede zitten er niet bij.