About

Weblog van Lutek Dabrowski. Medio 2007 in gebruik genomen, toen als voornaamste reden verslag te doen van de reis door Ghana met Arnon Grunberg en Timme Sjoerd Hos. Na thuiskomst besloten door te gaan met stukjes schrijven. Reacties zijn welkom.

Archieven

01 Aug - 31 Aug 2010
01 Jul - 31 Jul 2010
01 Jun - 30 Jun 2010
01 Mei - 31 Mei 2010
01 Apr - 30 Apr 2010
01 Mrt - 31 Mrt 2010
01 Feb - 28 Feb 2010
01 Jan - 31 Jan 2010
01 Dec - 31 Dec 2009
01 Nov - 30 Nov 2009
01 Okt - 31 Okt 2009
01 Sep - 30 Sep 2009
01 Aug - 31 Aug 2009
01 Jul - 31 Jul 2009
01 Jun - 30 Jun 2009
01 Mei - 31 Mei 2009
01 Apr - 30 Apr 2009
01 Mrt - 31 Mrt 2009
01 Feb - 28 Feb 2009
01 Jan - 31 Jan 2009
01 Dec - 31 Dec 2008
01 Nov - 30 Nov 2008
01 Okt - 31 Okt 2008
01 Sep - 30 Sep 2008
01 Aug - 31 Aug 2008
01 Jul - 31 Jul 2008
01 Jun - 30 Jun 2008
01 Mei - 31 Mei 2008
01 Apr - 30 Apr 2008
01 Mrt - 31 Mrt 2008
01 Feb - 29 Feb 2008
01 Jan - 31 Jan 2008
01 Dec - 31 Dec 2007
01 Nov - 30 Nov 2007
01 Okt - 31 Okt 2007
01 Sep - 30 Sep 2007
01 Aug - 31 Aug 2007
01 Jul - 31 Jul 2007
01 Jun - 30 Jun 2007
01 Mei - 31 Mei 2007
01 Apr - 30 Apr 2007

Links

laura's leven
Ernest vd Kwast
arnongrunberg.com
Arno Bos
roswitha
www.lutek.nl

Zoek!

Laatste Reacties

QuartzFalcon (Paarden en Kraaie…): Hi friends, If you’re thinking …
Sneakycyber (Paarden en Kraaie…): Hello Friends, if these blogs c…
HenrikAabom (Paarden en Kraaie…): hi guys i am new here, They hav…
kevinmanuel (Paarden en Kraaie…): Hello Friends, This blog makers…
RichardStafford (Paarden en Kraaie…): Hello friends I am new here. We…
JamesMason (Paarden en Kraaie…): Hello Friends, In this article,…
CrimsonBrute (Paarden en Kraaie…): Hello friends, These blog icons…
MikeWalsh (Paarden en Kraaie…): hi guys i am new here i have be…
Matt Leathes (Paarden en Kraaie…): Hello Friends, If you’re thinki…
kiwiborosk (Paarden en Kraaie…): Hello Friends I am new here, If…

Stuff

Powered by Pivot - 1.40.5: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

« Ko To The Staart | Home | Beter Dan Goud »

Under Milkwood

20 02 10 - 01:02 Verteller:
Tijd gaat voorbij. Luister. Kom dichterbij nu.
Het wachten. Het wachten wordt tastbaar. Als een tastbare tafel, gezeten aan de tafel, te wachten, te kijken, een voorzichtige nip met de lippen aan het glas, als gras als gras, het wachten, kijkend om zich heen om het wachten te ver-wachten, Grumpy zet het glas op de tafel terug.

Grumpy:
Hoe gaat dat ook alweer, hoe ging dat toen ook weer, een eerste afspraak, dat is lang geleden, acht jaar om precies te zijn, acht jaar, nee wacht, acht dagen maar, het lijken jaren. Kijk daar is de deur die nog niet opengaat, niet dichtgaat nog, noch half open wordt geblazen door de wind die kan voorspellen dat er iemand binnengaat. Kijk daar is mijn glas, dag glas, ja jij bent zoet, en bitter ook, ik kijk naar je om niet zo lang te wachten, ik drink van je om niet zo lang te wachten, ik zet je neer dat ik je straks weer pakken kan. Straks... of nu... ja nu... en het moment is weer voorbij. Maar straks opnieuw. Kijk daar nee kijk eens hier, ik zit ik wacht ik kijk, ja kijken je kunt moeilijk met je ogen dicht hier zijn, ik ben al vaak genoeg op plaatsen met mijn ogen dicht. Nu hier, naast het toneel het ting tang tingeling toneel het bruist het maakt muziek het leeft, het maakt wat er niet is, het is er wel en dan weer niet, straks alle ogen op jou gericht. Waar ben ik eigenlijk, oh ja, naast het toneel, dat zeg ik net, ik zeg ik zeg ik denk ik zeg ik ben naast het toneel, hallo zeg, weet ik wel waar...

Verteller:
Grumpy speelt toneel en schrikt

Grumpy:
Oh hallo, je bent er al? Nee je bent er niet, maar ik oefen vast voor straks als je er wel bent, iets met licht en duisternis, met beeld en geluid, het geluid van groen, van gras, dat draag je vaak, die jas die niet geschikt is voor de winter, niet de zomer, juist op deze dag wij samen van een lentedag genieten. Under Milkwood is een lentedag, een lauwe lome lange lentedag...

Verteller:
En een die vlug verandert in een levendige lentelust met kinderen die zingen - Luister - En met mensen die doen of ze mensen zijn, er zijn er vijf en dan weer vijfendertig, iets met beeld en geluid, en stemmen en met kleding. Luister.
Grumpy oefent wat hij kan, hij oefent niet te schrikken als ze naast hem staat, na acht jaardagen, is het echt zo lang geleden, heeft hij echt zo lang geleden, oefen nog wat meer nu, Grumpy, want ze is al onderweg, ze komt de zaal al in, ze staat al naast je, zie je haar niet staan?

Caja:
Dag lief, jij bent geen lief, soms weet ik niet meer hoe je heet.

Grumpy:
Ben ik niet lief, dat ben ik wel.

Caja:
Dat ben je ook, maar ook weer niet, kom zitten hier.

Grumpy:
Een goed idee, we zitten want het wachten is voorbij.

Caja:
Voorbij? Het wachten is maar net begonnen, het is nog tien minuten en dan nog eens tien voordat het zwart wordt op het toneel, oh wachtte je op mij?

Grumpy:
Jij, en je groene jas van zomer noch van winter, weet je dat het lente is vandaag, op het toneel? En niet alleen op het toneel, ook in mijn...

Verteller:
In de achtergrond maken de acteurs zich op voor het publiek, voor de muziek, voor het beeld en het geluid, voor een tekst die ze dromen. Tekst die ze dromen, zo begint het stuk. Met een verteller, net als ik, die door hun dromen loopt. Under Milkwood, het begint... Luister. Kom dichterbij nu.

Caja:
Zullen we gaan zitten? Oh we zitten al, hihi, maar zullen we gaan zitten op een plek waar onze plek is, naast elkaar daar boven, in het duister, waar we net elkaar nog kunnen zien, als we naar elkaar zouden zitten zien.

Grumpy:
Het begint: Tijd die voorbij gaat staat even stil.

Verteller:
Als tijd stil staat, is dat niet voor even maar voor eeuwig. Voor even kan alleen als het niet zo is. Tijd gaat voorbij. De kijkers kijken naar de tijd die voorbij gaat, naar dromen die werkelijk worden, op het toneel. En ondertussen naast elkaar zien we de dromen werkelijk worden. We horen

Grumpy:
In het donker is haar jas niet groen.

Verteller:
En we horen

Caja:
In het donker hoor ik alles beter.

Verteller:
En we horen

Grumpy:
Ik moet lief zijn.

Verteller:
En we horen

Caja:
Ik had een lief, en toen had ik nog een lief, en toen had ik geen lief, en - oh, het is al begonnen.

Verteller:
En we horen het toneel dat langzaam wakker wordt, zo zijn er vijf, zo zijn er vijfendertig mensen, en we horen

Grumpy:
Ik heb gisteren gedobberd op de klanken van het boek, de karakters mogen leren, laat me wiegen op de woorden, het is mooi... mooi... mooi...

Caja:
Mooi is het, de woordenklanken, oh zo snel laat ik me wiegen, Polly Garter is mijn naamgenoot en nu weer Mae Rose Cottage, door een vouw in een kledingstuk een ander personage, Onder Melkwoud is een deining van karakters, een garderobe vol woorden, een...

Grumpy:
Wonderlijk die jassen, andersom een ander personage, wat een jas al niet vermag en soms niet eens een jas, een das alleen, een sjaal, een vouw in een vrouw, hoe een vouw in een boek een ander personage maakt ontwaakt. Die jas van groen, die jas van gras, ik wou dat ik die was, die...

Caja:
Jas doe ik maar uit, het is te warm hier binnen samen op een plek die onze plek is, ga maar liggen jas en

Grumpy:
Ik zou bij haar liggen, ik zou ik wou dat ik zou bij haar liggen, zou haar aan mijn lippen zetten, zou haar warm en altijd houden van

Caja:
Jas, waar ben je, oh daar ben je, ik wil je nog niet kwijt zoals toen met die ander die toen nooit is teruggevonden, jas, je bent niet dun genoeg voor zomer en niet dik genoeg voor winter en toch hou ik van je, jas, je bent...

Verteller:
Grumpy zou wel willen dat hij lief was, dat hij jas was, dat hij niet te warm en niet te koud was, dat hij groen als jas was.
Het toneel dat licht geworden was wordt langzaam alweer donker. Zie je, tijd staat nimmer stil. De karakters vouwen zich weer in hun slaap en de net-als-ik-verteller de vertelling is ten einde, langzaam wiegen woorden naar de einder tot je niet meer weet of je ze nog hoort of ziet. Dat is iets met geluid en iets met beelden ingebeeld.

Grumpy:
Tijd leek even stil te staan.

Caja:
Dat staat het nooit maar ik werd ook wel meegenomen, door hun dromen, door hun waken, door hun luister-lusten-lessen-lentedag, het was mooi

Grumpy:
Ja, het was mooi. Kom trek je jas aan dat we weggaan, mag ik je...

Caja:
Dank je. Ja, ik zou eigenlijk een nieuwe willen kopen, maar eigenlijk ook niet.

Verteller:
Grumpy denkt aan alle woorden die hij zeggen willen zou, zoveel woorden zijn er, maar geen van alle woorden kan hij aan zijn lippen zetten.
Ze verdwijnen in de avond. Weldra is het nacht, en zou je kunnen horen welke dromen, welke spoken, welke dromen spoken in de nacht.

- - -

Under Milkwood wordt gespeeld wordt Theaterbedrijf Bonheur, Eendrachtsstraat 81, Rotterdam, tot 28 februari 2010.












Gebruikte Tags:
geen reacties

Trackback link:

Zet Javascript aan om een Trackback URL te genereren

  
Persoonlijke info onthouden?

Emoticons /

Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
 

  (Register your username / Log in)

Kattebel:
Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.